Professionaliteit: afstand of nabijheid?
Discussie of dialoog? Je kunt op verschillende manieren omgaan met verschillende perspectieven. Zoek je wat scherpte op, zodat helder wordt waar een ieder staat? Of kies je voor verbinding, en – op het oog – een beschaafde dialoog? Verschillende mensen, maar zeker ook mensen uit verschillende generaties kunnen hier verschillend naar kijken.
Aanstaande dinsdag 4 november gaan we met drie experts in gesprek over generatieverschillen, en hoe je omgaat met gebeurtenissen en specifiek spanningen die van buiten naar binnen komen. Onze realiteit is dat we vaak pas ingevlogen worden als verschillende perspectieven al tot botsingen hebben geleid. (Je kunt je nog aanmelden! Deelname is gratis).
Kan het ook anders?
Tijdens de kennisbijeenkomst komen verschillende succes- en conflictverhalen aan bod, waarin het wel of niet gelukt is, om mensen van verschillende generaties en verschillende achtergronden in gesprek te brengen.
Een thema waarin wij, als mediators, zien dat generaties verschillend naar kijken is nabijheid versus professionele afstand.
In veel teams komt vroeg of laat dezelfde discussie voorbij: wat betekent het eigenlijk om professioneel te zijn? Moet je altijd een zekere afstand bewaren, of hoort echte professionaliteit juist bij jezelf kunnen zijn — ook op je werk?
Het spanningsveld tussen professionele distantie en persoonlijke nabijheid is actueler dan ooit. Zeker in een tijd waarin we steeds meer waarde hechten aan authenticiteit, open communicatie en een gezonde werkcultuur. Ook is duidelijk merkbaar hoe ‘politieke’ thema’s ook doorwerken in werkrelaties. Denk aan de discussies rondom corona-vaccins, vrijheid van meningsuiting privé op sociale media versus zichtbaar zijn als medewerker van bedrijf X, Y en Z via bijvoorbeeld LinkedIn. Bespreek je wel of niet of je meegelopen hebt in een protest tegen klimaatverandering of genocide of juist dat je meer traditioneel rechtse thema’s aanhangt? Mag een collega wel of niet geld inzamelen bij collega’s voor een onderwerp wat hem/haar persoonlijk raakt. En maakt het uit of dat voor een particulier hondenpension in Griekenland of voor Giro555 is na een ramp?
Deze thema’s roepen – is onze ervaring – nog al eens stevige discussies op.
Professionele distantie of nabijheid?
Professionele distantie betekent dat je een zekere grens bewaakt tussen je werkrol en je persoonlijke gevoelens of overtuigingen. Voor sommige mensen, zijn kwesties als geloof, politieke overtuigingen en zelfs hun privéleven taboe op het werk. Het voordeel daarvan is dat je niet snel discussie krijgt op persoonlijk vlak.</p>
Aan de andere kant staat <strong>professionele nabijheid — het vermogen om jezelf te laten zien, je te laten raken, en open te communiceren, ook over meer persoonlijke thema’s en gevoelens. In jonge teams ziet men een grotere mate van nabijheid of professionele intimiteit, vaak als integraal onderdeel van de organisatiecultuur. Laten zien wie je bent, en waar je voor staat schept verbinding, maakt samenwerking makkelijker. Ook gelooft men dat meer collegiale nabijheid zorgt dat mensen zich veilig voelen om fouten te delen of ideeën te uiten.
Maar ook hier schuilt een risico: te veel nabijheid kan grenzen vervagen. Als alles gezegd kan worden “omdat we zo open zijn”, verdwijnt soms ook respect voor hiërarchische verhoudingen en een bepaalde mate van zakelijkheid. Bovendien is niet iedereen van nature comfortabel met ‘alles delen met collega’s’.
De balans: professioneel én menselijk met oog voor (persoonlijke) grenzen
Een prettige, professionele samenwerking in een setting met mensen van verschillende leeftijden en perspectieven vraagt inspanning op persoonlijk, intercollegiaal én organisatieniveau.
-
- (zelf-)bewustzijn: weten wie je bent, hoe je overkomt, en wat de situatie vraagt. In staat zijn tot een compromis; je hoeft het niet op alle vlakken met elkaar eens te worden om te kunnen samenwerken.
- heldere, open gesprekken tussen collega’s, waarin vanuit nieuwsgierigheid en acceptatie gekeken kan worden naar verschil.
- Aandacht vanuit de organisatie voor verschil, en waar nodig, ook duidelijke kaders. Soms betekent dat ook het aanbieden van (begeleide) ruimte voor gesprekken over situaties die schuren.
Geef je geen ruimte aan dialoog en perspectief, dan ontstaat er vanzelf discussie en conflict. Dus wees moedig, en blijf onderzoeken!
Meer weten?
-
- Vormen generatieverschillen een bron van conflict? Lees het blog hier
- Luister fijne podcast over de waarde van ‘Vertragen’ met Roline Palmer en Mark Spaargaren

