Onze legal mediator Lindsay Kom is dyslectisch volgde (daardoor) vanaf de basisschool een bijzonder pad, richting haar universitaire Mastersdiploma in de rechten. De impact van nieuwsgierige onderwijsprofessionals op haar pad bleek de sleutel tot het volledig benutten van haar enorme potentieel. Aan de hand van (jazz)muziek tijdens het eerste Tiny Desk @ Mediation Amsterdam-event nam zij onze gasten mee in haar inspirerende levensverhaal en haar drijfveren in haar mediatorschap. In dit artikel neemt zij ons opnieuw mee op reis, met de bijbehorende heerlijke muzikale covers door Jazmarae Beebe (zangeres) Ritchie (gitaar)
1ste levensfase: Struisvogel.
“Jongens en meisjes, jullie hebben nog 15 minuten,” hoor ik de meester zeggen. Ik kijk naar mijn antwoordblad en ik denk, ik ben nog lang niet klaar. “Okay, A, B, B, B, nee toch D. C? Klaar,” mompel ik. Mijn moeder kreeg van de meester te horen: “Lindsay heeft de Citotoets niet zo goed gemaakt. Ik heb hier namelijk de resultaten. Het is het beste dat Lindsay naar een groene school gaat.”
Uiteindelijk is het mijn moeder gelukt dat ik VMBO-Kaderadvies kreeg. Alle scholen waar ik op wilde, wilden mij niet hebben. Dus ik kwam uiteindelijk op een school terecht voor mij diep in Amsterdam west en dat was een wereld die ik totaal niet kende. Het eerste jaar was ontzettend interessant. Op deze school hadden de leerlingen het namelijk voor het zeggen en niet de docenten. Ik keek naar iedereen en dacht: “Okay, als je dit tegen diegene zegt, dan doet hij zo. Als je die meester op die manier aanspreekt, dan krijg je dit voor elkaar.”
Het tweede jaar zag ik er de lol niet meer van in. Ik ging steeds minder vaak naar school en veel vaker naar de dansschool. Op een gegeven moment ging ik helemaal niet meer naar school. Ik stopte mijn kop letterlijk in het zand en dat voelde heerlijk. (Klik hier voor het bijbehorende nummer)
2e levensfase: Strijd.
Ik ben in een ruimte en ik hoor mijn moeder hevig in gesprek zijn met drie andere mensen. Het gaat over mij. Alleen word ik niet bij het gesprek betrokken. Het gaat erover waarom ik niet meer naar school ga. Er wordt gezegd dat ik al bijna een jaar niet naar school ga en dat ik naar school moet. (Klik hier voor het bijbehorende nummer)
Uiteindelijk besloten ze mij bij het gesprek te betrekken. “Ja, wat wil je eigenlijk worden? Wat zijn je dromen?” Nou, ik wil rechter worden. “Nou, dan moet je terug naar die school,” wordt gezegd. “Nou, als ik één ding heb geleerd van die school is dat volwassenen niets te vertellen hebben, dus dat ga ik niet doen.” (Klik hier voor het bijbehorende nummer)
“Okay, hmm, een andere optie is dat je naar een school gaat binnen die scholengemeenschap.” “Ja, dat ga ik ook niet doen. Ik wil namelijk niets meer met die school te maken hebben.” “Maar je wilt toch rechter worden?”
“We hebben nog een optie, maar dat gaat je toch niet lukken. Dan moet je namelijk halverwege het derde schooljaar instromen en die leerlingen zijn zich nu al aan het klaarmaken voor hun eindtentamens. Je moet iedereen nog leren kennen.” Ik vraag of dat echt een optie is. “Er wordt gezegd ja, maar dat gaat je niet lukken. Je hebt al veel te veel gemist.” “Okay, ik doe het. Jullie zullen nooit de poortwachters van mijn droom zijn. Ik ga naar de school.” (Klik hier voor het bijbehorende nummer)
3e levensfase: Rust.
Dames en heren, jullie hebben nog 15 minuten en dan is het HAVO-tentamen Nederlands voorbij. Ik kijk op mijn antwoordblad en ik denk: “Oh nee. Dit keer kan ik niet gokken. Ik moet nog een heel betoog schrijven voor 70 punten. Dat gaat nooit lukken.”
“Yes! Ik heb een 3. Ik stond al een 8 voor Nederlands. Gemiddeld nu een 5,5, yeaah, ik ben superblij.” Mijn Nederlandse docent vond het toch raar. Ze ging met mij in gesprek. Ze bleef maar doorvragen. “Hoe komt dat eigenlijk?” Ik dacht alleen maar: “Waar heb je het over? Ik heb het gehaald”, maar toch zat het haar niet lekker en ze bleef maar vragen aan mij stellen. (Klik hier voor het bijbehorende nummer)
Uiteindelijk heeft ze mij doorverwezen naar een instituut. En wat blijkt? Ik heb dyslexie en dyscalculie. Na mijn HAVO heb ik HBO gedaan, ben naar de universiteit gegaan en heb ik een master afgerond. Maar wat ik met dit verhaal duidelijk wil maken is: wees nieuwsgierig, want op papier klopte mijn schoolniveau met wat ik deed. Maar ik heb nog nooit in mijn leven een tentamen afgekregen omwille van de tijd. Dus wees die docent Nederlands en wees nieuwsgierig en oordeel niet!
4e levensfase: En nu…
Door de verschillende fasen in mijn leven heb ik mijn gereedschapskist door de jaren heen aardig weten te vullen. Zo heb ik op jonge leeftijd geleerd te luisteren naar het non-verbale verhaal van mensen. Nu ben ik een mediator die van nature nieuwsgierig is. Aan de mediationtafel laat ik me leiden door wat ik op dat moment zie en hoor. (Klik hier voor het bijbehorende nummer)
Contact?
Overweeg je, naar aanleiding van dit artikel, mediation of teamcoaching in te zetten vanwege een conflict of vermoeden van misstanden binnen jouw organisatie? Neem vrijblijvend contact op met Lindsay voor meer informatie en/of om te sparren.